ای دل چه اندیشیده ای در عذر آن تقصیرها

نارنجی تهران یادت هست؟ روزهای سرخوشانه ای که سرمای دی ماه برایم آورده بود؟! روزهای سردی که یقه پالتو را تا چشمهایم بالا می کشیدم و دستهایم توی جیبهایی گرم می شد که از آن سیم هندزفری بیرون آمده بود و شب، سکوت، کویر را پخش می کرد. من آدم حسرت خوردن نبوده ام، آدم پشیمانی کشیدن یا هر حسی که بشود از این اسم ها رویش گذاشت. فقط این روزها دلم حال و هوای روز هایی را می خواهد که سرخوشانه بروم کوه و صدای جویبار جاری را به جانم بنشانم که در حرکتش رسیدن به دریا و بزرگ تر شدن و کمال آشکار است....

I need to change my mental model....

هوا سرد شد. برگها ریخت شبها بلند شده اند و فرصت برای تنهایی بیشتر. چه افکار متضادی توی سرم می چرخه. خونه های سازمانی ارتش، ورودی کرمانشاه توی عصر خیلی سرد و غم انگیز پاییزی. کویر گردی توی کویرهای مرکزی ایران، بافق یزد. بودن توی یک محله پایین و محصور در تفکرات پیشینیان. و شباهت این افکار در اینه که همه متعلق به گذشته اند و هیچ فکری رو به آینده توی ذهنم نمی چرخه....