ای دل چه اندیشیده ای در عذر آن تقصیرها

نارنجی تهران یادت هست؟ روزهای سرخوشانه ای که سرمای دی ماه برایم آورده بود؟! روزهای سردی که یقه پالتو را تا چشمهایم بالا می کشیدم و دستهایم توی جیبهایی گرم می شد که از آن سیم هندزفری بیرون آمده بود و شب، سکوت، کویر را پخش می کرد. من آدم حسرت خوردن نبوده ام، آدم پشیمانی کشیدن یا هر حسی که بشود از این اسم ها رویش گذاشت. فقط این روزها دلم حال و هوای روز هایی را می خواهد که سرخوشانه بروم کوه و صدای جویبار جاری را به جانم بنشانم که در حرکتش رسیدن به دریا و بزرگ تر شدن و کمال آشکار است....

ادامه مطلب