آشنا

یک عمر زمان می بره تا باب آشنایی با جهان رو پیدا کنی، کلی وقت می گذاری تا جهان پیش رو رو بفهمی، زیر و زبر ش حالی ت بشه و رفتار درست رو باهاش یاد بگیری. بعد در اوج ناباوری، اون در بسته میشه. تو می مانی و جهان پیش رو که البته دری برای بازگشت به عقب نداره. همه ی مهارتی که کسب کرده بودی تا بتونی توی جهان جدید بهتر رفتار کنی یهو تبدیل میشه به مشتی " چیز بلا استفاده".

دنیای غریبی شده نارنجی، درست وقتی توی دقیقه آخر بازی گل پیروزی که نه، گل مساوی رو می زنی پرچم کمک داور میره بالا و "آفساید". این بار نه برای تیم که برای خودت یک احساس عمیقا "زهر" خواهد بود. هنوز باورت اینه که گل زدی و شادی در آستانه انفجار ولی بیرون دستهایی ه که رو سر تماشاچی ها فرود می آد از تاسف.

گل رو بخش "احساسی" زده و پرچم آفساید رو بخش "منطقی" دیده. جنگ و جدل بین چیزی که دیفالت حقیقی تو بوده"منطق" و چیزی که بواسطه "شهود" به دست آورده ای.

پ.ن2: با مشتی چیزهای "نمی دانم چه" در لحظه آخر بازی چه کنم؟؟؟؟؟