ای دل چه اندیشیده ای در عذر آن تقصیرها

ایده آل گرایی در صفات شخصی زهر است، بخصوص که در شخص خود آدم باشد. باور کردن اینکه شخصیت ما کامل نیست و باید در طول زمان برایش هزینه کنیم تا یک سری صفات را به جا و مناسب بروز بدهیم سخت است. در واقع هر صفتی در نهاد ما موهبتی دارد که باید به جا ابراز شود. اولین صفتی که با ان مواجه شده ام غرور است. غرور اگر حمل بر خودستایی و خودخواهی و تبختر نشود ممکن است چیز خوبی باشد، چیز خوبی مثل عزت نفس. من انسان شناسی نخوانده ام اما مایلم بگویم،این را فهمیدم که غرور بدترین خصیصه آدمی است، بخصوص که به آن افتخار هم بکنی. پ.ن: در فرصت مناسب این پست تکمیل خواهد شد....

خام بدم پخته شدم خیر و نعمت در لحظه های زیستن من جاریست....

بهترین کادوی تولدم، رو امشب از دوست یار غار ام گرفتم. ممنونم خانم سین.میم امسال بهترین سالروز تولدم بود بهترین .... صبحش با صدای بابا بیدار شدم نماز صبح خوندم و با خانم میم به نیت دعای ندبه رفتیم سرآسو، کوهنوردی. چه شادم امروز و چه هشیار است تنم....

نارنجی تهران یادت هست؟ روزهای سرخوشانه ای که سرمای دی ماه برایم آورده بود؟! روزهای سردی که یقه پالتو را تا چشمهایم بالا می کشیدم و دستهایم توی جیبهایی گرم می شد که از آن سیم هندزفری بیرون آمده بود و شب، سکوت، کویر را پخش می کرد. من آدم حسرت خوردن نبوده ام، آدم پشیمانی کشیدن یا هر حسی که بشود از این اسم ها رویش گذاشت. فقط این روزها دلم حال و هوای روز هایی را می خواهد که سرخوشانه بروم کوه و صدای جویبار جاری را به جانم بنشانم که در حرکتش رسیدن به دریا و بزرگ تر شدن و کمال آشکار است....